Pierwsi rolnicy do kopania i uprawy pól uprawnych używali prostych kijów lub motyk. Po wykopaniu pola uprawnego rozsypali nasiona na ziemi, mając nadzieję na dobre zbiory. Wczesne pługi były wykonane z drewnianych profili w kształcie litery Y-, z dolną gałęzią wyrzeźbioną w spiczasty wierzchołek, a dwiema górnymi gałęziami w dwa uchwyty. Kiedy pług był przywiązany do liny i ciągnięty przez wołu, jego zaostrzony koniec wyrył w ziemi wąską, płytką bruzdę. Rolnicy mogliby używać uchwytów do sterowania pługiem. Około 970 rpne w Egipcie powstał szkic prostego drewnianego pługa-ciągniętego przez wołu. W porównaniu z pierwszymi pługami wyprodukowanymi już 3500 lat p.n.e. nie wprowadzono zbyt wielu zmian konstrukcyjnych.
Na suchych i piaszczystych ziemiach Egiptu i Azji Zachodniej ten-pług na wczesnym etapie mógł w pełni uprawiać pola uprawne, znacznie zwiększając plony. Zwiększona podaż żywności mogłaby w pełni zaspokoić wzrost liczby ludności, a miasta w Egipcie i Mezopotamii rozwijały się coraz bardziej.
Około 3000 roku p.n.e. rolnicy udoskonalili swoje pługi, przekształcając końcówkę w ostrą „lemieszę”, która mogła skuteczniej przebić się przez glebę, i dodając ukośny „trzpień”, który mógł odpychać glebę na bok.
Drewniane pługi ciągnięte przez woły są nadal używane w wielu częściach świata, zwłaszcza na obszarach o lekkiej, piaszczystej glebie. Wczesne pługi były bardziej skuteczne na lekkiej glebie piaszczystej niż na mokrej, ciężkiej glebie gliniastej Europy Północnej. Europejscy rolnicy musieli poczekać na wprowadzenie w XI wieku cięższych pługów metalowych.
